Μία ταινία και ένας θάνατος

Η παρακάτω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή :
Κάπου στα τέλη του Νοέμβρη αν θυμάμαι καλά, εγώ ακόμη ψάρακας στο στρατό, σε μια έξοδο ανακαλύπτω ένα net cafe στο χωριό που ήμουν και πετυχαίνω τον zubizabata στο msn. Μετά τα αναγνωριστικά και ευγενικά "κωλόψαρο","θα σε δω και εσένα όταν πας" κτλ αρχίζουμε να μιλάμε για ένα θέμα που προφανώς μιλούσαν και όλοι οι νέοι τότε, τα σχέδια του τρισμέγιστου Altman δηλαδή για τη καινούρια ταινία του. Αφού μου λέει πάνω κάτω τι ετοιμάζει, του εξηγώ πως πρέπει να βιαστεί καθώς δε τον βλέπω να ζει για πολύ ακόμη και αν καθυστερήσει μπορεί να μη δει ολοκληρωμένη τη ταινία του. Το ίδιο βράδυ ο Robert Altman πέθανε...
Το θέμα δεν είναι η προφητεία μου, απλά το αναφέρω για να ξέρετε με τί ανθρωπο έχετε να κάνετε και φροντίστε μη σας πιάσω ποτέ στο στόμα μου (χεχεχε). Στο θέμα μας τώρα.Ακούγοντας την είδηση για τον θάνατο του Altman σκεφτόμουν συνεχώς ένα πράγμα, τη τελευταία του ταινία που είχα δεί λίγους μήνες πριν. Το Prairie Home Companion που έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του τεράστιου αυτού σκηνοθέτη έχει ως κεντρικά θέματα το τέλος μιας εποχής, κάποιων αξιών, του ίδιου του σινεμά και κατ'επέκταση όπως αποδείχθηκε του ίδιου του σκηνοθέτη. Σαν να ανακοίνωνε σε όλους μας πως θα μας αφήσει. Νομίζω πως είναι αδιανόητο να δεις τη ταινία, να μάθεις ότι λίγους μήνες μετά πέθανε ο σκηνοθέτης της και να μη κάνεις τους συνειρμούς. Διαισθάνθηκε το τέλος ; Και αν ναι το περίμενε να είναι κάπως έτσι, με φίλους και μια Virginia Madsen να τον περιτριγυρίζει μέχρι να τον πάρει μαζί της; Είτε πιστεύετε στη μεταφυσική είτε απλά στις συμπτώσεις, όπως και να 'χει, ο Altman πεθαίνοντας λίγους μήνες μετά, οπτικοποίησε τον φυσικό του θάνατο. Γιατί μετά και από αυτό, αλλά κυρίως για πολλές άλλες ταινίες του παρελθόντος, ο καλλιτεχνικός του θάνατος δε θα επέλθει ποτέ

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 7

Παναθηναϊκός - Μπαρτσελόνα 67-66 (1996, Τελικός Euroleague)

Το καλό με το μπάσκετ είναι πως όταν μένει ελάχιστος χρόνος, χάνεται παντελώς η έννοια της οργάνωσης και του συστήματος - αμυντικού ή επιθετικού. Στην προκειμένη όμως μιλάμε για το απόλυτο χάος.Χαλάει το χρονόμετρο των 30, χάνει τη μπάλα με φάουλ ο Γιαννάκης, κολλάει το κανονικό χρονόμετρο και ο Βράνκοβιτς κάνει το μεγαλύτερο από τα ούτως ή άλλως τεράστια βήματα του για να μην πατήσει τον Κόρφα που πέφτει μπροστά του. Κόψιμο - αντικανονικότατο - εε και μέσα στον πανικό κάποια στιγμή λήγει το ματς. Και όλοι μέσα. Πρόωρη Ανάσταση τη Μ.Πέμπτη για όλο το ελληνικό μπάσκετ που επιτέλους παίρνει κούπα στην Ευρωλίγκα. Ντομινίκ, Βράνκοβιτς, Γιαννάκης, Κόρφας, Αλβέρτης, Οικονόμου κτλ δικαιότατα στο ψηλότερο σκαλί. Η πρώτη φορά ήταν η πιο δύσκολη τελικά

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 8

ΠΑΟΚ - Άρης 1-4 (1998, Πρωτάθλημα Ελλάδας)

Χαμηλώνω σεμνά το πρόσωπό μου, προσπαθώντας να κρύψω όση ντροπή μπορώ για την ελεεινή και τρισάθλια επιλογή μου.Ψάχνω για λόγους που την δικαιολογούν και με όση δύναμη μου απομένει δηλώνω τα εξής : Μετά από 15 μήνες περίπου καζούρας, "που πήγαν τα δελτία", "τι κάνατε με τους Λύκους", άθλιων παραγοντίσκων και άλλων λοιπών τραγελαφικών ήρθε η μέρα της εκδίκησης!!! Μπορεί η χαρά να μη κράτησε πολύ καθώς η πορεία μετά δεν ήταν ανάλογη - άλλωστε αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του ποδοσφαιρικού Άρη, αν θα κερδίσει τον ΠΑΟΚ δηλαδή. Έστω όμως και για ένα μικρό διάστημα ξεχάστηκε κάθε πίκρα του παρελθόντος. 1-4 με 2 γκολ του άγνωστου Χαριστέα και φυσικά η μεγαλύτερη στιγμή του ματς , το επικό τσάμικο του Μιχόπουλου που σφράγισε και τη νίκη. Αυτά τα λίγα και υπόσχομαι να επιστρέψω με σοβαρότερους αγώνες...

Classic Moments

Limelight (1952, Charles Chaplin)

5 χρόνια μετά το απόλυτο αριστούργημά του ( τον Verdoux βεβαίως βεβαίως ) ο Chaplin έδωσε στο κοινό μια ταινία που όσο και αν ήθελε να το αποφύγει, δυστυχώς έτεινε αρκετά στο μελό (επίσης για να κάνουμε και την καταγγελία της ημέρας αποτελεί οφθαλμοφανέστατη αντιγραφή των Χειροκροτημάτων του Γιώργου Τζαβέλα). Το Limelight μένει στην ιστορία του σινεμά όμως για αυτήν τη σκηνή, όπου τα 2 ιερά τέρατα της βωβής κωμωδίας - Chaplin και Keaton - εμφανίζονται για 1 και μοναδική φορά μαζί για να αποδώσουν τον δικό τους φόρο τιμής στο είδος που υπηρέτησαν. Τώρα για το ποιος από τους 2 είναι καλύτερος, ούτε οι ήρωες του Dreamers δε μπόρεσαν να συμφωνήσουν, εμείς θα το βρούμε ;


.....Εγώ πάντως με τον Keaton ήμουν πάντα

10 Αξέχαστα Mατς - Νο 9

Δανία - Γερμανία 2-0 (1992, Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα)

Ο Λίνεκερ είχε πει το αμίμητο "Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα που παίζεται με 11 παίκτες και στο τέλος κερδίζουν πάντα οι Γερμανοί". Οι οποίοι Γερμανοί ήταν και στα ντουζένια τους, κατακτώντας το Mundial πριν 2 χρόνια και έχοντας μέσα Κλίνσμαν, Μέλερ, Έφενμπεργκ, Μπρέμε, Χέσλερ και πολλούς άλλους άξιους - καμιά σχέση με τους τωρινούς. Απέναντι τους, οι ...τουρίστες. Λίγες μέρες πριν το ξεκίνημα του Euro, οι Δανοί μαθαίνουν πως είναι αναγκασμένοι να συμμετάσχουν λόγω του εμπάργκο στη Γιουγκοσλαβία. Και τελικά δίδαξαν πως καλύτερα είναι πριν από μια τέτοια διοργάνωση να χαλαρώνεις κάνοντας μπάνια, παρά να προπονείσαι. Κερδίζουν τους Γάλλους και μπαίνουν στη τετράδα και στον ημιτελικό μετά από σπουδαίο ματς ξεπερνούν και τη μεγάλη Ολλανδία στα πέναλτυ.

Ο τελικός, μια αναβίωση της γνωστής ιστορίας Δαυίδ και Γολιάθ, ως τελικός που είναι εξισώνει πολύ εύκολα φαβορί και αουτσάιντερ. Ως αποτέλεσμα οι Δανοί με τη φόρα που είχαν και με την υποστήριξη και τη συμπάθεια όλης της Ευρώπης πλην Γερμανών ήταν απλά γίγαντες. Και όσοι τους θυμήθηκαν πριν 3 χρόνια παρομοιάζοντας το θαύμα τους με το δικό μας να θυμήσω πως πρώτον έπαιζαν πολύ καλύτερη μπάλα από εμάς και δεύτερον ήταν πάντα μια παραδοσιακή ευρωπαϊκή δύναμη με πολλές συμμετοχές σε Mundial και Euro. Εκείνη τη μέρα απλά εκτοξεύθηκαν κάποια σκαλιά παραπάνω. Το μεγάλο πανηγύρι άρχισε 12 λεπτά πριν το τέλος με το αξέχαστο γκολ του Βίλφορτ, παίκτη που καθημερινά πηγαινοέρχονταν Δανία - Σουηδία λόγω οικογενειακού προβλήματος. Με το σφύριγμα οι rolligans έστησαν μια πραγματική γιορτή, παίρνοντας και αυτοί με τη σειρά τους τα εύσημα για την έξοχη εικόνα που άφισαν στις κερκίδες, εφάμιλλη μ'αυτή της ομάδας τους μέσα στο γήπεδο

10 Αξέχαστα Ματς - Νο10

[Υπάγεται στην ενότητα other pleasures of life όπως καταλαβαίνετε. Η λίστα θα δίνεται σιγά σιγά, είναι αυστηρά προσωπική και δεν έχει σχέση με την ποιότητα των αγώνων. Είτε καλοί,είτε όχι είναι αυτοί που πανηγύρισα, φώναξα, έβρισα περισσότερο. ]

Μπαρτσελόνα - Άρης 88-89 (1987, Κύπελλο Πρωταθλητριών)

Ναι εντάξει ήμουν μικρός, αλλά μου έκοβε από τότε (χο,χο). Το ματς είναι πολύ αργά για τον μικρό Τάσο, όμως το καλό μας video είναι εδώ. Την άλλη μέρα δε θυμάμαι γιατί, αλλά δεν είχε σχολείο και έχοντας φροντίσει να μην μάθω σκορ βάζω τη κασσέτα. Ο αγώνας - όπως και πολλοί άλλοι τότε - θα μπορούσε να λέγεται και Μπατσελόνα - Γκάλης καθώς ο Nick σταμάτησε στους 45. ΣΥΓΚΛΟΝΙΣΤΙΚΟ φινάλε που τα είχε όλα. Ανατροπή (από 86-81, 86-89), χαμένη βολή στο τέλος, 4 δευτερόλεπτα που κράτησαν ένα δεκάλεπτο περίπου, τον Ιωαννίδη να βγάζει το σακάκι. Ο Σιμπίλιο κερδίζει φάουλ στο τρίποντο στα 4'' και με 3/3 βολές στέλνει το ματς στη παράταση. Χάνει τη δεύτερη και βάζει κατά λάθος και με ταμπλό τη τρίτη και παρά τις προσπάθειες το σκορ έμεινε ίδιο. Ήταν η αρχή μιας μαγικής τριετίας που όσο να ΄ναι σημάδεψε τα παιδικά μου χρόνια

Και ο Θεός έπλασε την Eva πριν 27 χρόνια. Happy birthday στην ομορφότερη όλων