Home sweet home

Επειδή ο καιρός ευτυχώς περνάει και σε 2 μήνες το πολύ θα βρίσκομαι και πάλι στην αγαπημένη Θεσσαλονίκη ψάχνοντας το νέο μου φτωχικό, πολλές είναι οι εικόνες σπιτιών που μου έρχονται στο μυαλό τελευταία. Για να σας δω λοιπόν μικροί blogοφίλοι, τόσες ταινίες έχετε δει πείτε μου τα καλύτερα σπίτια που είδατε ποτέ στο σινεμά - με έμφαση στον εσωτερικό χώρο - , αυτά για τα οποία ζηλεύατε τους πρωταγωνιστές, αυτά που βάζετε υποθετικά τον εαυτό σας μέσα. Και αν είναι και προσιτα προς όλους ακόμη καλύτερα - μη μου πει κανείς το Xanandu δηλαδή

Ξεφυλλίζοντας...

... διάφορα βιβλία έπεσε το μάτι μου σ'ενα κείμενο του Βασίλη Ραφαηλίδη για τον Αντονιόνι με αφορμή το Πέρα από τα Σύννεφα. Από τη συλλογή κειμένων Πέρα από τον Κινηματογράφο

" (...)Όλα είναι τόσο ασταθή και αβέβαια στον κόσμο του Αντονιόνι, που είναι ο κόσμος μας, που στο έργο του το φυσικό παίρνει τις διαστάσεις του μεταφυσικού. Αυτό ακριβώς είναι το μεγάλο κατόρθωμα του Αντονιόνι: έδωσε στο απολύτως καθορισμένο και συγκεκριμένο φυσικό τις διαστάσεις του ακαθόριστου ή δυσκαθόριστου μεταφυσικού. Θα μπορούσαμε να πούμε πως στον Αντονιόνι η εκκοσμικευμένη μεταφυσική ορίζεται σαν αλλοτρίωση: αποξένωση απ'τον ίδιο τον εαυτό μας, απομάκρυνση απ'την ίδια μας την ανθρώπινη φύση,αυτοαποϋπαρξιοποίηση, ας το πούμε έτσι αδόκιμα, της ίδιας μας της ύπαρξης. Ο Αντονιόνι είναι ο προφήτης του κόσμου που έρχεται. Τον 21ο αιώνα δε θα υπάρχουν ούτε θεοί ούτε δαίμονες που να εγγυώνται την ηθικότητα οι μεν, την ανηθικότητα οι δε. Δε θα υπάρχουν ούτε καλοί ούτε κακοί. Θα υπάρχουν μόνο χλιαροί και ανούσιοι, μόνιμα φοβισμένοι από τον ίδιο τους τον εαυτό, που θα τρέχουν να καλύψουν το υπαρξιακό τους κενό με "επιτυχίες" πλήρεις οικονομικού και κενές ουσιαστικού νοήματος, γιάπις. Την έλευση των οποίων προείπε ο Αντονιόνι μ'έναν συναρπαστικό τρόπο στην Εκλειψη(1962). Αλήθεια γιατί δεν πήγαν στο ραντεβού τους ο Πιέρο και η Βιτόρια, οι ήρωες της ταινίας; Γιατί "εξέλιπαν" αυτόματα και αυθόρμητα και οι 2, χωρίς να υπάρχει συγκεκριμένος λόγος ; Μα, διότι δεν τους ενδιαφέρει κανενός είδους προσέγγιση(...)"

Λυπάμαι που το βράδυ της Παρασκευής ήμουν 504 χλμ πιο βόρεια απ'ότι έπρεπε.Ευελπιστώ να δώσω το παρόν σε κάτι παρόμοιο στο μέλλον

The Fountain - Darren Aronofsky (2006)

Ο Θεός δημιουργώντας τον κόσμο έφτιαξε 2 δέντρα. Το δέντρο της Γνώσης και το δέντρο της Ζωής. Όταν ο Αδάμ και η Εύα γεύτηκαν τον απαγορευμένο καρπό από το δέντρο της Γνώσης, έχασαν την ευκαιρία να γευτούν και το δέντρο της Ζωής. Χρειαζόταν ένα μέρος τόσο δύσβατο και μακρινό - όχι με τη "γεωγραφική" έννοια του όρου - για να κρυφτεί το δέντρο της Ζωής ώστε μόνο οι άξιοι, οι ικανότεροι να καταφέρουν να γευτούν τους χυμούς του.

Σύμφωνα με τον Aronofsky λοιπόν το ιδανικότερο μέρος είναι τα άδυτα της ανθρώπινης ψυχής. Με οδηγό το απόλυτο συναίσθημα, την αγάπη, μόνον αυτοί που θα το νοιώσουν στον υπέρτατο βαθμό θα έχουν την ευκαιρία να βρουν το ελιξήριο της ζωής. Αυτό που θα τους δώσει τη δυνατότητα να υπερβούν τις συντεταγμένες του χωροχρόνου και να κάνουν ένα το Περού του 15ου αιώνα, τον σύγχρονο κόσμο και το υπερπέραν του μέλλοντος. Βάζοντας τα ίδια 2 πρόσωπα και ενώνοντας σχεδόν, μέσω του μοντάζ, σκηνές που ανήκουν σε διαφορετικές περιόδους ο Aronofsky προσπαθεί σε όλη τη ταινία να καταργήσει παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η προσπάθεια απαιτεί πάντα και παντού τον ίδιο κόπο, την ίδια θυσία, την αφοσίωση ολόκληρου του είναι σου δηλαδή στο πρόσωπο που αγαπάς.
Οι υποσχέσεις ότι οπτικά τουλάχιστον θα βλέπαμε κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί μάλλον έκαναν τελικά κακό στην εικόνα της ταινίας . Άλλωστε το πρόβλημα το έχει η ίδια η φράση που ειπώθηκε και όχι το τελικό αποτέλεσμα - κανείς μάλλον σήμερα δε δικαιούται να υποσχεθεί κάτι τέτοιο,άσχετα με τις δυνατότητες του. Η εικόνα της ταινίας είναι σίγουρα εντυπωσιακή με τον Aronofsky να μην έχει εγκαταλείψει κάποιες εμμονές του παρελθόντος - τα επαναλαμβανόμενα ίδια πλάνα για παράδειγμα - και να χρησιμοποιεί περίεργες λήψεις αλλά και τη τεχνολογία όπου χρειάζεται. Εκεί που το παρατράβηξε λίγο είναι μάλλον το φινάλε καθώς με υπερφορτωμένη εικόνα από εφέ δεν είναι εύκολο να βγάλεις ποίηση - όχι ότι εφέ και ποίηση δεν συνδυάζονται, θυμηθείτε τί έκανε ο Kubrick. Η οριστική συνένωση του χώρου και του χρόνου δεν κατορθώνει να κορυφώσει αυτό που βλέπαμε τη προηγούμενη ώρα και χωρίς να αφήνει ακριβώς απορίες, δίνει την αίσθηση του ανικανοποίητου, του ανολοκλήρωτου.
Βέβαια η γενική εικόνα δεν χαλάει από αυτή τη παρατήρηση και το Fountain σηματοδοτεί την αναμενόμενη επιστροφή του Aronofsky και μάλιστα με θέμα υψηλότερων απαιτήσεων. Η ζωή, ο θάνατος, η αναζήτηση της αγάπης, η αιώνια ευτυχία γίνονται θέματα σαφώς επίκαιρα στην πιο flat πλέον καθημερινότητα μας. Το εξωπραγματικό περίβλημα της ταινίας μοιάζει ιδανικό για να στρέψει το ενδιαφέρον μας πάνω στα θέματα αυτά και ο καθένας να βάλει τον εαυτό του ίσως στη θέση των ηρώων, αξιολογώντας κατά κάποιο τρόπο δικές του πράξεις και θυσίες γι'αυτό που ονομάζουμε αγάπη.

ps : Άσχετο αλλά δεν είναι λίγο γελοίος ο Jackman χωρίς μαλλιά ;

Men with the movie camera

Και επισήμως το καλύτερο σινεμά που είδαμε ποτέ, το δημιούργησαν άνθρωποι που είναι πλέον νεκροί. Στις δρακουλικές ταινίες που έλεγε και ο - δράκουλας και αυτός πλέον - τρισμέγιστος Ραφαηλίδης προστίθενται αρκετές και μάλιστα ψηλά ψηλά στη λίστα. Πέραν λοιπόν τα "ήταν σπουδαίος" που εννοούνται, έχω να πω πως μακάρι να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που αφήνουν ανεξίτηλο έργο και πεθαίνουν στα 90 τους.Όσο υπήρχαν Bergman και Antonioni θα υπάρχουν και εκατοντάδες ανώνυμοι που είτε θέλουν να τους μοιάσουν είτε θα εμπνέονται καθημερινά απ' αυτούς. Αν δεν υπήρχαν, ας μην το έφτιαχνε ο Lumiere το ρημάδι. Το σινεμά λοιπόν δεν πέθανε, αντίθετα ζει και βασιλεύει στα ράφια μας. Όσο λοιπόν ξαναβλέπω τη κάμερα να περνά μέσα από τα κάγκελα στο ανεπανάληπτο φινάλε του Passenger, τη Bibi Andersson και τη Liv Ullman γίνονται ένα στη Persona, τον David Hemmings να εξαφανίζεται όπως και το πτώμα στο Blow up και τον Max von Sydow να παίζει σκάκι με τον Θάνατο, το σινεμά όχι απλά θα ζεί αλλά θα κυριαρχεί. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 6

Manchester United - Bayern 2-1 (1999, Τελικός Champions League)

Η απόλυτη ηδονή και η απόλυτη φρίκη. Ο παράδεισος και η κόλαση. Η τούμπα του Σμάιχελ και τα παγωμένα βλέμματα των Γερμανών. Τι άλλο να πει κανείς...

Classic Moments

Προς τιμήν της επανέκδοσης του North by northwest από τη περασμένη Πέμπτη στα θερινά μας το blog υποκλίνεται στην κορυφαία ίσως σκηνή δράσης που είδαν ποτέ τα μάτια μας. Το ταλέντο του Hitchcock σε βωβές σκηνές - θυμηθείτε και τη σκηνή με τα κύμβαλα στο Man who knew too much - εμφανίζεται σε όλο του το μεγαλείο εδώ όπου ανατρέπονται όλες οι ως τώρα συνθήκες για μια σκηνή φόνου. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει στον Truffaut ήθελε να ανατρέψει εντελώς αυτά που ίσχυαν. Το σκηνικό στενό σοκάκι - σκοτάδι - σκιές - ορατή απειλή μετατρέπεται σε άπλα - μεσημέρι - καθαρή ορατότητα - απειλή από το πουθενά. Γοητευτική και εθιστική όσα χρόνια και να περάσουν η σκηνη αυτή , αλλά και όλη η ταινία στο σύνολο της , αναδεικνύουν την διασκεδαστική και ταυτόχρονα γεμάτη υπονούμενα περιπέτεια ικανή να ικανοποιήσει στο μέγιστο και τον αδιάφορο και τον απαιτητικό θεατή. Και αν δε την προλάβω στο σινεμά θα την ξαναδώ στο DVD.

Μία ταινία και ένας θάνατος

Η παρακάτω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή :
Κάπου στα τέλη του Νοέμβρη αν θυμάμαι καλά, εγώ ακόμη ψάρακας στο στρατό, σε μια έξοδο ανακαλύπτω ένα net cafe στο χωριό που ήμουν και πετυχαίνω τον zubizabata στο msn. Μετά τα αναγνωριστικά και ευγενικά "κωλόψαρο","θα σε δω και εσένα όταν πας" κτλ αρχίζουμε να μιλάμε για ένα θέμα που προφανώς μιλούσαν και όλοι οι νέοι τότε, τα σχέδια του τρισμέγιστου Altman δηλαδή για τη καινούρια ταινία του. Αφού μου λέει πάνω κάτω τι ετοιμάζει, του εξηγώ πως πρέπει να βιαστεί καθώς δε τον βλέπω να ζει για πολύ ακόμη και αν καθυστερήσει μπορεί να μη δει ολοκληρωμένη τη ταινία του. Το ίδιο βράδυ ο Robert Altman πέθανε...
Το θέμα δεν είναι η προφητεία μου, απλά το αναφέρω για να ξέρετε με τί ανθρωπο έχετε να κάνετε και φροντίστε μη σας πιάσω ποτέ στο στόμα μου (χεχεχε). Στο θέμα μας τώρα.Ακούγοντας την είδηση για τον θάνατο του Altman σκεφτόμουν συνεχώς ένα πράγμα, τη τελευταία του ταινία που είχα δεί λίγους μήνες πριν. Το Prairie Home Companion που έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του τεράστιου αυτού σκηνοθέτη έχει ως κεντρικά θέματα το τέλος μιας εποχής, κάποιων αξιών, του ίδιου του σινεμά και κατ'επέκταση όπως αποδείχθηκε του ίδιου του σκηνοθέτη. Σαν να ανακοίνωνε σε όλους μας πως θα μας αφήσει. Νομίζω πως είναι αδιανόητο να δεις τη ταινία, να μάθεις ότι λίγους μήνες μετά πέθανε ο σκηνοθέτης της και να μη κάνεις τους συνειρμούς. Διαισθάνθηκε το τέλος ; Και αν ναι το περίμενε να είναι κάπως έτσι, με φίλους και μια Virginia Madsen να τον περιτριγυρίζει μέχρι να τον πάρει μαζί της; Είτε πιστεύετε στη μεταφυσική είτε απλά στις συμπτώσεις, όπως και να 'χει, ο Altman πεθαίνοντας λίγους μήνες μετά, οπτικοποίησε τον φυσικό του θάνατο. Γιατί μετά και από αυτό, αλλά κυρίως για πολλές άλλες ταινίες του παρελθόντος, ο καλλιτεχνικός του θάνατος δε θα επέλθει ποτέ