Επιστροφή

Merry Christmas

Ε-Ε-Έρχεται

Ένας από τους βασικότερους λόγους για τους οποίους αγαπάμε τη πόλη. Festivalism από τη Παρασκευή...

Classic moments

Notorious (1946, Alfred Hitchcock)

Στο σημερινό μάθημα "πως να κοροϊδέψετε μίζερες επιτροπές λογοκρισίας" ο μάστορας Alfred θριαμβεύει απόλυτα. Το 1946 λοιπόν απαγορεύται στις αμερικανικές ταινίες η διάρκεια του φιλιού να ξεπερνά τα 3-4 δευτερόλεπτα, γιατί θα το δουν οι νέοι και θα θέλουν να κάνουν το ίδιο (τέτοια ηθική σήψη δηλαδή). Εδώ λοιπόν πρέπει οπωσδήποτε να υπάρχει φιλί μακράς διαρκείας για να φανεί το πάθος μεταξύ των 2 πρωταγωνιστών. Εκεί λοιπόν που άλλοι θα σήκωναν τα χέρια ψηλά , ο Μέγας τους βάζει να διακόπτουν κάθε 3 δευτερόλεπτα το φιλί, ανταλάσσοντας λέξεις και βλέμματα όλο λαγνεία, δημιουργώντας έτσι μια από τις πιο ερωτικές σκηνές που έγιναν ποτέ, όντας μάλιστα 100% νόμιμος. Υποκλιθείτε...

The Third Man - Sir Carol Reed (1949)

Οι καταραμένες σφαίρες επιρροής μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο δημιούργησαν μικρές επίγειες κολάσεις. Στη Βιέννη, όπου διαδραματίζεται το φιλμ, υπάρχουν τέσσερις, με αποτέλεσμα σε μια πόλη να υπάρχουν 4 διαφορετικές γλώσσες, 4 συντάγματα, 4 πολιτισμοί. Σαν τη Βαβέλ κάπως, αυτή η κοινωνία, που συν τοις άλλοις έχει να αντιμετωπίσει και τη φτώχεια, δημιουργεί μικρούς και μεγάλους κακοποιούς, “ερασιτέχνες” και “επαγγελματίες”. Προφανώς αυτοί που στο τέλος επιβιώνουν είναι οι δεύτεροι.
Είναι εξόχως κωμικό πως σ’ αυτή τη πόλη καταφθάνει ένας άγιος (Holly Martins, holly=άγιος). Ένας πραγματικός άγιος, που γράφει μυθιστορήματα για ήρωες που τα βάζουν με το έγκλημα, και νομίζει, μέσα στην αφέλεια του, πως έχει έρθει στον παράδεισο (δεν είναι καθόλου τυχαίο πως μόλις μαθαίνει το θάνατο του Harry από τον θυρωρό, αυτός του λέει “he is in hell now” και δείχνει το δάχτυλό του προς τα πάνω, “or in heaven” δείχνοντας προς τα κάτω). Συνένοχοι και κυνηγοί του εγκλήματος θέλουν να απαλλαγούν απ’ αυτό το αφελές τσιμπούρι που δυσκολεύει το έργο όλων, μόνο και μόνο για τον ιερό σκοπό του “καθαρού” μετά θάνατον ονόματος του Harry Lime. Του καλύτερου φίλου του, σύμφωνα μ’ αυτόν. Και είναι ακόμη πιο κωμικό πως μέσα από αυτή την ανόητη μάλλον διαδικασία, μαθαίνει πράγματα που ούτε θα μπορούσε να φανταστεί. Βλέπετε όταν συνεργάζονται Άγγλοι (Greene, Korda, Reed), τότε και μόνο τότε το χιούμορ παύει να έχει τη γνωστή φασαριόζικη εικόνα, αλλά εισέρχεται ύπουλα μέσα στη πλοκή.
Η κινηματογράφηση αυτού του αλαλούμ διαφορετικών κουλτουρών, ανθρωποκυνηγητών , συνομωσιών και διαφθοράς αποτελεί και τον λόγο για τον οποίο είναι τόσο δημοφιλές και το φιλμ. Τίποτα δε σε προϊδεάζει γι ‘αυτό που θα δεις στη συνέχεια, ούτε η μάλλον τυπική πλοκή, ούτε η παιχνιδιάρικη μουσική του. Ο Reed ακολουθεί την πορεία του Holly βήμα-βήμα και ανακαλύπτει μαζί του τον σκοτεινό κόσμο. Όσο περνάει η ώρα τα πλάνα παύουν να έχουν ισορροπία – σαν ένα κόσμο που καταρρέει - , φωτίζονται κάποιες σκιές (καταλάβατε για ποια μιλάω) και η δράση μεταφέρεται στο υπόγειο. Κάτω, όλο και πιο κοντά στη κόλαση στην οποία θα επιστρέψουν τελικά όσοι, με τις πράξεις τους στη γη, έπρεπε να πάνε. Για τους υπόλοιπους μένει η ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον που ξεπροβάλλει από τον ατέλειωτο διάδρομο της κλασικής πλέον τελευταίας σκηνής.
Μέσα από τις ιστορικές πλέον σκηνές η ιστορία, που θα μπορούσε να είναι υλικό για να φθηνά μυθιστορήματα του Holly Martins, γίνεται κομψοτέχνημα. Ο Reed βρήκε τον κατάλληλο ρυθμό, o Greene τις κατάλληλες ατάκες και με Cotten και Welles να κεντάνε, δημιουργήθηκε ένα από τα πιο ισχυρά classics στην ιστορία του σινεμά. Και σαν τον ήρωα του και αυτό ανασταίνεται με τις πολλαπλές θεάσεις – τέταρτη νομίζω δική μου και σίγουρα θα ακολουθήσουν και άλλες στο μέλλον.

10 Αξέχαστα Ματς - Νο1 (άντε να τελειώνουμε..)

Βραζιλία - Ολλανδία 1-1 (1998, Ημιτελικός Mundial)

Όσοι με ξέρουν, γνωρίζουν την αγάπη μου για την Ολλανδία και την αθεράπευτη απέχθεια μου για τους Βραζιλιάνους στο ποδόσφαιρο. Με δεδομένο πως και οι 2 χώρες παρουσίασαν τις καλύτερες τους ομάδες της προηγούμενης δεκαετίας - μη πω και της τωρινής - το συγκεκριμένο ματς αυτομάτως φάνταζε ως το απόλυτο ντέρμπι. Σε ιδανικές συνθήκες για μένα, δηλαδή σε "ποδοσφαιρικό" λόγω μουντιάλ καλοκαιρινό καφε με 50 τουλάχιστον άτομα χωρισμένα σε 2 στρατόπεδα - εντάξει ήταν λίγοι παραπάνω οι βραζιλιάνοι - χωρίς καυγάδες πάντως, ακολούθησε το πιο χορταστικό ποδοσφαιρικό 2,5ωρο που θυμάμαι ποτέ. Ειδικά στο γκολ του Kluivert χάθηκε το σύμπαν. Για την ιστορία οι αντιπαθητικοί κέρδισαν άλλη μια φορά - στα πέναλτυ, εκεί που πάντα δηλαδή κερδίζουν αντιπαθητικές ομάδες - και έχασαν στο τελικό από τους Γάλλους, ομάδα σαφώς χειρότερη και από τους 2.

10 Αξέχαστα Ματς - Νο2

Γιουγκοσλαβία - Λιθουανία 96-90 (1995, Τελικός Eurobasket)

Είναι δεδομένο πως μπορείς να προσάψεις πολλά αρνητικά στο ελληνικό αθλητικό κοινό. Εκεί που του βγάζεις πάντως το καπέλο είναι πως όταν βλέπει ματς από αντικειμενική σκοπιά, δηλαδή δεν παίζει η ομάδα που υποστηρίζει ούτε έχει κάποιο όφελος από το αποτέλεσμα, δεν ανέχεται να βλέπει αδικίες - πραγματικές και όχι οπαδικές - και κάνει το ό,τι μπορεί να για να επαναφέρει την ισορροπία. Στον αξέχαστο τελικό της Αθήνας μόνο το ουδέτερο ελληνικό κοινό θα μπορούσε να φωνάζει εν χορώ το ανεπανάληπτο "Fiba, fuck off " για τη κωμωδία που του προσέφεραν τα αφεντικά του μπάσκετ, στερώντας τη μοναδική ευκαιρία να απολαύσει για μια από τις λίγες φορές στην ιστορία τόσο πολλά μεγάλα ονόματα μέσα στο παρκέ.

Στον καθαρά αγωνιστικό τομέα από τη μία οι Djordjevic,Danilovic,Divac, Savic, Bodiroga και από την άλλη Sabonis, Marciulionis,Karnisovas,Chomicius,Kurtinaitis προσέφεραν ένα σπάνιας ομορφίας θέαμα - θυμηθείτε άλλωστε το σκορ έληξε 96-90 στην εποχή που κυριαρχούσε το μπάσκετ της Λιμόζ και σπάνια σε ντέρμπι μια ομάδα σκόραρε πάνω από 70 πόντους. Προσωπικό show από Djordjevic και Marciulionis με 41 και 32 πόντους αντίστοιχα ήταν αυτοί που σήκωσαν στις πλάτες τους τις 2 ομάδες. Τα σκανδαλώδη πάντως σφυρίγματα υπέρ των Σέρβων ξεσήκωσαν Λιθουανούς και κοινό με αποτέλεσμα στο γήπεδο να ακούγεται κυρίως το "Lietuva, Lietuva" και να ξεσπάσουν έντονες αποδοκιμασίες μετά τη λήξη του αγώνα. Στην απονομή οι Λιθουανοί αποθεώθηκαν ενώ οι τρίτοι Κροάτες με το που ανέβηκαν οι Σέρβοι αποχώρησαν. Ανεβάινοντας οι Σέρβοι δέχτηκαν ατελείωτη γιούχα - κάτι που σίγουρα ως παίκτες δε το άξιζαν - από το κοινό και τελικά μέσα σ'αυτό το κλίμα αμηχανίας και παρά το λαϊκό σουξέ της εποχής "δε θα πάρεις κύπελλο ποτέεε..." ο Ζάρκο Πάσπαλι το σήκωσε τελειώνοντας έτσι ένα από τα πιο "πολιτικά" ματς που έγιναν ποτέ

10 Αξέχαστα Ματς - Νο3

Ελλάδα - Τσεχία 1-0 (Euro 2004, Ημιτελικός)

Μπροστά ο Δέλλας, μπροστά ο Στέλιος ο Γιαννακόπουλος ( κατά το "ο Τάκης ο Φύσσας") κτλ κτλ. Αφού δε φάγαμε 5 ως εκείνη την ώρα χαλάλι μας. Ωραίο ήταν...