Men with the movie camera

Και επισήμως το καλύτερο σινεμά που είδαμε ποτέ, το δημιούργησαν άνθρωποι που είναι πλέον νεκροί. Στις δρακουλικές ταινίες που έλεγε και ο - δράκουλας και αυτός πλέον - τρισμέγιστος Ραφαηλίδης προστίθενται αρκετές και μάλιστα ψηλά ψηλά στη λίστα. Πέραν λοιπόν τα "ήταν σπουδαίος" που εννοούνται, έχω να πω πως μακάρι να υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι που αφήνουν ανεξίτηλο έργο και πεθαίνουν στα 90 τους.Όσο υπήρχαν Bergman και Antonioni θα υπάρχουν και εκατοντάδες ανώνυμοι που είτε θέλουν να τους μοιάσουν είτε θα εμπνέονται καθημερινά απ' αυτούς. Αν δεν υπήρχαν, ας μην το έφτιαχνε ο Lumiere το ρημάδι. Το σινεμά λοιπόν δεν πέθανε, αντίθετα ζει και βασιλεύει στα ράφια μας. Όσο λοιπόν ξαναβλέπω τη κάμερα να περνά μέσα από τα κάγκελα στο ανεπανάληπτο φινάλε του Passenger, τη Bibi Andersson και τη Liv Ullman γίνονται ένα στη Persona, τον David Hemmings να εξαφανίζεται όπως και το πτώμα στο Blow up και τον Max von Sydow να παίζει σκάκι με τον Θάνατο, το σινεμά όχι απλά θα ζεί αλλά θα κυριαρχεί. ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 6

Manchester United - Bayern 2-1 (1999, Τελικός Champions League)

Η απόλυτη ηδονή και η απόλυτη φρίκη. Ο παράδεισος και η κόλαση. Η τούμπα του Σμάιχελ και τα παγωμένα βλέμματα των Γερμανών. Τι άλλο να πει κανείς...

Classic Moments

Προς τιμήν της επανέκδοσης του North by northwest από τη περασμένη Πέμπτη στα θερινά μας το blog υποκλίνεται στην κορυφαία ίσως σκηνή δράσης που είδαν ποτέ τα μάτια μας. Το ταλέντο του Hitchcock σε βωβές σκηνές - θυμηθείτε και τη σκηνή με τα κύμβαλα στο Man who knew too much - εμφανίζεται σε όλο του το μεγαλείο εδώ όπου ανατρέπονται όλες οι ως τώρα συνθήκες για μια σκηνή φόνου. Όπως ο ίδιος είχε δηλώσει στον Truffaut ήθελε να ανατρέψει εντελώς αυτά που ίσχυαν. Το σκηνικό στενό σοκάκι - σκοτάδι - σκιές - ορατή απειλή μετατρέπεται σε άπλα - μεσημέρι - καθαρή ορατότητα - απειλή από το πουθενά. Γοητευτική και εθιστική όσα χρόνια και να περάσουν η σκηνη αυτή , αλλά και όλη η ταινία στο σύνολο της , αναδεικνύουν την διασκεδαστική και ταυτόχρονα γεμάτη υπονούμενα περιπέτεια ικανή να ικανοποιήσει στο μέγιστο και τον αδιάφορο και τον απαιτητικό θεατή. Και αν δε την προλάβω στο σινεμά θα την ξαναδώ στο DVD.

Μία ταινία και ένας θάνατος

Η παρακάτω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή :
Κάπου στα τέλη του Νοέμβρη αν θυμάμαι καλά, εγώ ακόμη ψάρακας στο στρατό, σε μια έξοδο ανακαλύπτω ένα net cafe στο χωριό που ήμουν και πετυχαίνω τον zubizabata στο msn. Μετά τα αναγνωριστικά και ευγενικά "κωλόψαρο","θα σε δω και εσένα όταν πας" κτλ αρχίζουμε να μιλάμε για ένα θέμα που προφανώς μιλούσαν και όλοι οι νέοι τότε, τα σχέδια του τρισμέγιστου Altman δηλαδή για τη καινούρια ταινία του. Αφού μου λέει πάνω κάτω τι ετοιμάζει, του εξηγώ πως πρέπει να βιαστεί καθώς δε τον βλέπω να ζει για πολύ ακόμη και αν καθυστερήσει μπορεί να μη δει ολοκληρωμένη τη ταινία του. Το ίδιο βράδυ ο Robert Altman πέθανε...
Το θέμα δεν είναι η προφητεία μου, απλά το αναφέρω για να ξέρετε με τί ανθρωπο έχετε να κάνετε και φροντίστε μη σας πιάσω ποτέ στο στόμα μου (χεχεχε). Στο θέμα μας τώρα.Ακούγοντας την είδηση για τον θάνατο του Altman σκεφτόμουν συνεχώς ένα πράγμα, τη τελευταία του ταινία που είχα δεί λίγους μήνες πριν. Το Prairie Home Companion που έμελλε να είναι και το κύκνειο άσμα του τεράστιου αυτού σκηνοθέτη έχει ως κεντρικά θέματα το τέλος μιας εποχής, κάποιων αξιών, του ίδιου του σινεμά και κατ'επέκταση όπως αποδείχθηκε του ίδιου του σκηνοθέτη. Σαν να ανακοίνωνε σε όλους μας πως θα μας αφήσει. Νομίζω πως είναι αδιανόητο να δεις τη ταινία, να μάθεις ότι λίγους μήνες μετά πέθανε ο σκηνοθέτης της και να μη κάνεις τους συνειρμούς. Διαισθάνθηκε το τέλος ; Και αν ναι το περίμενε να είναι κάπως έτσι, με φίλους και μια Virginia Madsen να τον περιτριγυρίζει μέχρι να τον πάρει μαζί της; Είτε πιστεύετε στη μεταφυσική είτε απλά στις συμπτώσεις, όπως και να 'χει, ο Altman πεθαίνοντας λίγους μήνες μετά, οπτικοποίησε τον φυσικό του θάνατο. Γιατί μετά και από αυτό, αλλά κυρίως για πολλές άλλες ταινίες του παρελθόντος, ο καλλιτεχνικός του θάνατος δε θα επέλθει ποτέ

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 7

Παναθηναϊκός - Μπαρτσελόνα 67-66 (1996, Τελικός Euroleague)

Το καλό με το μπάσκετ είναι πως όταν μένει ελάχιστος χρόνος, χάνεται παντελώς η έννοια της οργάνωσης και του συστήματος - αμυντικού ή επιθετικού. Στην προκειμένη όμως μιλάμε για το απόλυτο χάος.Χαλάει το χρονόμετρο των 30, χάνει τη μπάλα με φάουλ ο Γιαννάκης, κολλάει το κανονικό χρονόμετρο και ο Βράνκοβιτς κάνει το μεγαλύτερο από τα ούτως ή άλλως τεράστια βήματα του για να μην πατήσει τον Κόρφα που πέφτει μπροστά του. Κόψιμο - αντικανονικότατο - εε και μέσα στον πανικό κάποια στιγμή λήγει το ματς. Και όλοι μέσα. Πρόωρη Ανάσταση τη Μ.Πέμπτη για όλο το ελληνικό μπάσκετ που επιτέλους παίρνει κούπα στην Ευρωλίγκα. Ντομινίκ, Βράνκοβιτς, Γιαννάκης, Κόρφας, Αλβέρτης, Οικονόμου κτλ δικαιότατα στο ψηλότερο σκαλί. Η πρώτη φορά ήταν η πιο δύσκολη τελικά

10 Αξέχαστα Ματς - Νο 8

ΠΑΟΚ - Άρης 1-4 (1998, Πρωτάθλημα Ελλάδας)

Χαμηλώνω σεμνά το πρόσωπό μου, προσπαθώντας να κρύψω όση ντροπή μπορώ για την ελεεινή και τρισάθλια επιλογή μου.Ψάχνω για λόγους που την δικαιολογούν και με όση δύναμη μου απομένει δηλώνω τα εξής : Μετά από 15 μήνες περίπου καζούρας, "που πήγαν τα δελτία", "τι κάνατε με τους Λύκους", άθλιων παραγοντίσκων και άλλων λοιπών τραγελαφικών ήρθε η μέρα της εκδίκησης!!! Μπορεί η χαρά να μη κράτησε πολύ καθώς η πορεία μετά δεν ήταν ανάλογη - άλλωστε αυτό ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα του ποδοσφαιρικού Άρη, αν θα κερδίσει τον ΠΑΟΚ δηλαδή. Έστω όμως και για ένα μικρό διάστημα ξεχάστηκε κάθε πίκρα του παρελθόντος. 1-4 με 2 γκολ του άγνωστου Χαριστέα και φυσικά η μεγαλύτερη στιγμή του ματς , το επικό τσάμικο του Μιχόπουλου που σφράγισε και τη νίκη. Αυτά τα λίγα και υπόσχομαι να επιστρέψω με σοβαρότερους αγώνες...

Classic Moments

Limelight (1952, Charles Chaplin)

5 χρόνια μετά το απόλυτο αριστούργημά του ( τον Verdoux βεβαίως βεβαίως ) ο Chaplin έδωσε στο κοινό μια ταινία που όσο και αν ήθελε να το αποφύγει, δυστυχώς έτεινε αρκετά στο μελό (επίσης για να κάνουμε και την καταγγελία της ημέρας αποτελεί οφθαλμοφανέστατη αντιγραφή των Χειροκροτημάτων του Γιώργου Τζαβέλα). Το Limelight μένει στην ιστορία του σινεμά όμως για αυτήν τη σκηνή, όπου τα 2 ιερά τέρατα της βωβής κωμωδίας - Chaplin και Keaton - εμφανίζονται για 1 και μοναδική φορά μαζί για να αποδώσουν τον δικό τους φόρο τιμής στο είδος που υπηρέτησαν. Τώρα για το ποιος από τους 2 είναι καλύτερος, ούτε οι ήρωες του Dreamers δε μπόρεσαν να συμφωνήσουν, εμείς θα το βρούμε ;


.....Εγώ πάντως με τον Keaton ήμουν πάντα